Разгром татараў на Сініх Водах

На паўднёвых межах Вялікага Княства Літоўскага ў сярэдзіне XIV ст. было неспакойна. Адтуль зноў і зноў нападалі татары. Яны стварылі велізарную дзяржаву – ад Заходняй Сібіры да Дуная і трымалі ў васальнай залежнасці расейскія і ўкраінскія княствы.

Мангольскі шалом перыяду Залатой Арды

Альгерд пастанавіў разграміць ардынцаў у генеральнай бітве і рушыў з 30 тысячамі ваяроў углыб варожай тэрыторыі. Аснову войска складалі беларускія палкі, да якіх далучылася кіеўскае і валынскае рушанне (апалчэнне). Татарскую арду ўзначальвалі князі Кутлубуг, Качубей (Качыбей, Хачыбей) і Дзімітр.

Бітва адбылася восенню 1362 г. каля ракі Сінія Воды (Сінюха, Снівада) — левы прыток Паўднёвага Буга. Татары разлічвалі выкарыстаць сваю звычайную тактыку – імклівай атакай зайсці з флангаў і абкружыць нашае войска. Але Альгерд яшчэ раз выявіў выдатны вайсковы талент і сарваў гэтыя планы, паставіўшы шэсць сваіх палкоў у лінію глыбокай абароны. Ардынцы мусілі распачаць франтальны бой. Адбіўшы іхны націск, Альгердава войска само атакавала ворага з фронту і з флангаў. Татары не вытрымалі магутнага ўдару і паказалі спіны. Рэшткі варожай конніцы ратаваліся ўцёкамі да самага Дуная. Асабліва вызначыліся ў той сечы новагародскія ваяры.

Разгром стэпавікоў на Сініх Водах стаўся першай ва ўсёй Усходняй Еўропе буйной перамогай над татарамі. У выніку яе ад ардынскага прыгнёту былі вызваленыя і далучаныя да Вялікага Княства Літоўскага ўкраінскія землі – Кіеўская, Валынская, Ноўгарад-Северская і Падолле. Княжыць у Кіеве Альгерд прызначыў свайго сына Уладзіміра.

© “У. Арлоў “Краіна Беларусь. Вялікае Княства Літоўскае”, 2012

Падзяліцца